web site hit counter Revolusi. Indonesië en het ontstaan van de moderne wereld - Ebooks PDF Online
Hot Best Seller

Revolusi. Indonesië en het ontstaan van de moderne wereld

Availability: Ready to download

Vijf jaar lang werkte David Van Reybrouck aan zijn monumentale Revolusi. Hij interviewde bijna tweehonderd mensen, de laatste nog levende getuigen van de onafhankelijkheidsstrijd, in Indonesische rusthuizen, Japanse miljoenensteden en op verafgelegen eilanden. Ook in Nederland bracht zijn onderzoek tal van nieuwe verhalen aan het licht. De veelheid aan perspectieven en her Vijf jaar lang werkte David Van Reybrouck aan zijn monumentale Revolusi. Hij interviewde bijna tweehonderd mensen, de laatste nog levende getuigen van de onafhankelijkheidsstrijd, in Indonesische rusthuizen, Japanse miljoenensteden en op verafgelegen eilanden. Ook in Nederland bracht zijn onderzoek tal van nieuwe verhalen aan het licht. De veelheid aan perspectieven en herinneringen weeft Van Reybrouck samen tot het aangrijpende verhaal van de Indonesische onafhankelijkheid. Zo toont hij hoe een nieuwe wereld vorm kreeg: in bloed, in pijn, met hoop. De onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië, die zijn hoogtepunt bereikte in de jaren veertig van de vorige eeuw, is lang gezien als een conflict tussen kolonisator Nederland en het gekoloniseerde Indië. Maar in werkelijkheid was het wereldgeschiedenis. David Van Reybroucks Revolusi is het eerste boek dat de strijd lostrekt uit het nationale perspectief en het belang ervan toont als mondiale gebeurtenis. Indonesië was het eerste land dat na de Tweede Wereldoorlog zijn onafhankelijkheid uitriep. Na de Japanse bezetting verzetten jonge rebellen zich gewapenderhand tegen elke nieuwe vorm van overheersing. Britse, Australische en vooral Nederlandse troepen moesten rust en orde brengen, maar hun aanwezigheid leidde juist tot het ontvlammen van de eerste moderne dekolonisatieoorlog. Die strijd inspireerde onafhankelijkheidsbewegingen in Azië, Afrika en de Arabische wereld, zeker toen het vrije Indonesië in 1955 de legendarische Bandung-conferentie organiseerde, het eerste wereldcongres zonder het Westen. De wereld had zich met de Revolusi bemoeid en de wereld was erdoor veranderd.


Compare

Vijf jaar lang werkte David Van Reybrouck aan zijn monumentale Revolusi. Hij interviewde bijna tweehonderd mensen, de laatste nog levende getuigen van de onafhankelijkheidsstrijd, in Indonesische rusthuizen, Japanse miljoenensteden en op verafgelegen eilanden. Ook in Nederland bracht zijn onderzoek tal van nieuwe verhalen aan het licht. De veelheid aan perspectieven en her Vijf jaar lang werkte David Van Reybrouck aan zijn monumentale Revolusi. Hij interviewde bijna tweehonderd mensen, de laatste nog levende getuigen van de onafhankelijkheidsstrijd, in Indonesische rusthuizen, Japanse miljoenensteden en op verafgelegen eilanden. Ook in Nederland bracht zijn onderzoek tal van nieuwe verhalen aan het licht. De veelheid aan perspectieven en herinneringen weeft Van Reybrouck samen tot het aangrijpende verhaal van de Indonesische onafhankelijkheid. Zo toont hij hoe een nieuwe wereld vorm kreeg: in bloed, in pijn, met hoop. De onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië, die zijn hoogtepunt bereikte in de jaren veertig van de vorige eeuw, is lang gezien als een conflict tussen kolonisator Nederland en het gekoloniseerde Indië. Maar in werkelijkheid was het wereldgeschiedenis. David Van Reybroucks Revolusi is het eerste boek dat de strijd lostrekt uit het nationale perspectief en het belang ervan toont als mondiale gebeurtenis. Indonesië was het eerste land dat na de Tweede Wereldoorlog zijn onafhankelijkheid uitriep. Na de Japanse bezetting verzetten jonge rebellen zich gewapenderhand tegen elke nieuwe vorm van overheersing. Britse, Australische en vooral Nederlandse troepen moesten rust en orde brengen, maar hun aanwezigheid leidde juist tot het ontvlammen van de eerste moderne dekolonisatieoorlog. Die strijd inspireerde onafhankelijkheidsbewegingen in Azië, Afrika en de Arabische wereld, zeker toen het vrije Indonesië in 1955 de legendarische Bandung-conferentie organiseerde, het eerste wereldcongres zonder het Westen. De wereld had zich met de Revolusi bemoeid en de wereld was erdoor veranderd.

30 review for Revolusi. Indonesië en het ontstaan van de moderne wereld

  1. 5 out of 5

    Michiel Scheen

    Een verpletterend, magistraal boek. Een zeer goed leesbaar overzicht van de 16e eeuw tot circa 1965. Getuigenissen van 90- en 100 plussers (kleine geschiedenissen) gecombineerd met hele lange historische lijnen. De (door hedendaagse ogen bekeken) beschamende rol van Nederland, eerst als kolonisator, later als wrede (maar ook onhandige) onderdrukker van de Revolusi. Indonesië als aanjager van de naoorlogse wereldwijde dekolonisatie, met als katalysator de door Soekarno voorgezeten Aziatisch-Afrika Een verpletterend, magistraal boek. Een zeer goed leesbaar overzicht van de 16e eeuw tot circa 1965. Getuigenissen van 90- en 100 plussers (kleine geschiedenissen) gecombineerd met hele lange historische lijnen. De (door hedendaagse ogen bekeken) beschamende rol van Nederland, eerst als kolonisator, later als wrede (maar ook onhandige) onderdrukker van de Revolusi. Indonesië als aanjager van de naoorlogse wereldwijde dekolonisatie, met als katalysator de door Soekarno voorgezeten Aziatisch-Afrikaans-Arabische Conferentie van Bandung in 1955, de emancipatie van het Zuidelijk Halfrond en de anti-communistische imperialistische 'regimechanges' door de Amerikaanse CIA. Een nieuwe kijk op de Suez-crisis, Latijns-Amerika, de verhoudingen tussen Noord en Zuid en tussen Oost en West. Een compleet boek. Als nawoord nog een mooie waarschuwende metafoor voor de "kolonisatie van de toekomst" door de huidige "onverschilligheid en brutaliteit" jegens het milieu en het klimaat. Persoonlijk heb ik e.e.a. geleerd over mijn Ghanese, Franse en Indo-Europese stamboom en het gedwongen vertrek van mijn grootmoeder met haar zoon en dochter (mijn moeder). Een aangrijpend, fantastisch geschreven boek! Voor eenieder die zijn algemene ontwikkeling wil voeden.

  2. 4 out of 5

    Boudewijn

    Officieel was Nederlands-Indië afhankelijk van Nederland, maar economisch en emotioneel was Nederland net zo afhankelijk van Indië. De onafhankelijkheidsverklaring van Soekarno op 17 Augustus, 2 dagen na de Japanse capitulatie, kwam dan voor Nederland als een pijnlijke verrassing. Wat volgde waren jaren van strijd, oorlogsmisdaden en een pijnlijk afscheid van de kolonie. Net als in Congo. Een geschiedenis, put David van Reybrouck ook hier weer uit talloze ooggetuigenverslagen, verteld door de oog Officieel was Nederlands-Indië afhankelijk van Nederland, maar economisch en emotioneel was Nederland net zo afhankelijk van Indië. De onafhankelijkheidsverklaring van Soekarno op 17 Augustus, 2 dagen na de Japanse capitulatie, kwam dan voor Nederland als een pijnlijke verrassing. Wat volgde waren jaren van strijd, oorlogsmisdaden en een pijnlijk afscheid van de kolonie. Net als in Congo. Een geschiedenis, put David van Reybrouck ook hier weer uit talloze ooggetuigenverslagen, verteld door de ooggetuigen zelf. Dit bracht hem van een verzorgingsflat in Callantsoog tot de bergvalleien van Nepal. Het levert een mooi verhaal op van een periode die zelfs nu nog in Nederland niet algemeen bekend is. Laat ik afsluiten met het volgende citaat, van een van de vele ooggetuigen: "Eigenlijk zijn we nooit onafhankelijk geworden. We dachten dat we de boel rechtvaardiger konden maken, maar we hadden drie eeuwen achterstand. [...] De overkant was sterker, het kapitalistische systeem heeft zich overal gevestigd. Maar zolang dit systeem doorgaat, gaat de hele wereld kapot en wordt het hele milieu verwoest. De oerwouden van Sumatra, Kalimantan, van heel Afrika, ze worden allemaal vernield ..." De mens als kolonisator van de natuur.

  3. 4 out of 5

    Iwan

    Waarom moet een Belgische auteur een boek schrijven over het koloniale regime in Nederlands-Indië? Laat hij zich met zijn eigen zaken bemoeien en een boek schrijven over Belgisch- Congo Woorden van gelijke strekking kwam David Van Reybrouck tegen op de Facebook-pagina van de PVV. Op pagina 17 van Revolusi reageert hij in droog-Vlaams: 'Dat ging ik niet nog eens doen.' Ik ben heel blij dat de Belgische auteur Van Reybrouck de noodzaak voelde om dit boek te schrijven. Ik verslond zijn odes op De Co Waarom moet een Belgische auteur een boek schrijven over het koloniale regime in Nederlands-Indië? Laat hij zich met zijn eigen zaken bemoeien en een boek schrijven over Belgisch- Congo Woorden van gelijke strekking kwam David Van Reybrouck tegen op de Facebook-pagina van de PVV. Op pagina 17 van Revolusi reageert hij in droog-Vlaams: 'Dat ging ik niet nog eens doen.' Ik ben heel blij dat de Belgische auteur Van Reybrouck de noodzaak voelde om dit boek te schrijven. Ik verslond zijn odes op De Corrrepondent - bijvoorbeeld deze ode aan David Bowie -, ben een fan van de historische novelle Zink en werd weggeblazen door zijn boek over Congo. Functionele metafoorbouwer In Congo laat hij zien dat hij in staat is om ingewikkelde politieke situaties helder en met zo nu en dan een rake metafoor te beschrijven. Bovendien laat hij een verhaal bij voorkeur aan de hand van bejaarde, kwieke ooggetuigen navertellen. Het in 2020 gepubliceerde Revolusi leerde me ontzettend veel maar vooral dat ik zo weinig weet over Indonesië. Als ik denk aan de geschiedenisles op de middelbare school kan ik me ook geen geschiedenisles over Indonesië en de wrede acties na de Tweede Wereldoorlog herinneren. Ik nam de proef op de som en vroeg mijn dochter naar haar geschiedenisles (Havo 5). Ze kon zich herinneren dat ze in de les stil hadden gestaan bij Indonesië en kolonisatie. In het lesboek Geschiedenis Werkplaats van Noordhoff Uitgevers kwam ik inderdaad twee pagina's tegen over dekolonisatie na WOII en twee paragrafen over Indonesië. Blijkbaar is er in het hedendaagse onderwijs meer ruimte voor 'zelfreflectie' dan vroeger. Het is goed dat we dit verhaal blijven vertellen. Zeker als je bedenkt dat 1 op de 9 Nederlanders Indische voorouders heeft. Niet vreemd dat je in elke Nederlandse plaats met pakweg 40-50.000 inwoners een Indonesische toko vindt waar je een warme maaltijd kunt afhalen. Geweld gaat door In de epiloog staat Van Reybrouck stil bij een ander soort geweld dat op dit moment aan de gang is: geweld van de mens tegen de natuur. 'De biosystemen van Indonesië behoren samen met die van Brazilië en Congo tot de rijkste ter wereld. In 1900 was 84% van het land bebost, in 2010 nog maar 52%... Java en Sulawesi zijn grotendeels kaal geslagen, tegenwoordig zijn Sumatra en Kalimantan aan de beurt...Door grootschalige ontbossing, illegale houtkap en het systematisch afbranden van veengebieden is Indonesië de op vijf na grootste uitstoter van broeikasgassen in de wereld.' Klimaatcrisis is kolonialisme 2.0 'De mensheid neemt de komende eeuw in met dezelfde meedogenloosheid waarmee in vroeger tijden werelddelen werden toegeëigend. Kolonialisme is niet langer iets territoriaals (landjepik) maar temporeels (tijdjepik); het ergste ligt misschien niet achter ons maar voor ons. Wij gedragen ons als de kolonisatoren van de toekomstige generaties wij ontnemen hun hun vrijheid en gezondheid en misschien zelfs hun leven.'

  4. 5 out of 5

    Alex Tira

    Uitstekend geschreven boek van Van Reybrouck over de Indonesische onafhankelijkheidstrijd. Na in vogelvlucht door de eerste koloniale eeuwen heen is gegaan, ligt de focus van het boek op de twintigste eeuw: de opkomst van islamitische, nationalistische en communistische bewegingen, de Japanse bezetting en de onafhankelijkheidsoorlog. Van Reybrouck beschrijft helder de politieke ontwikkelingen vanuit Nederlands, Indonesisch en internationaal perspectief, om vervolgens met vele persoonlijke getuig Uitstekend geschreven boek van Van Reybrouck over de Indonesische onafhankelijkheidstrijd. Na in vogelvlucht door de eerste koloniale eeuwen heen is gegaan, ligt de focus van het boek op de twintigste eeuw: de opkomst van islamitische, nationalistische en communistische bewegingen, de Japanse bezetting en de onafhankelijkheidsoorlog. Van Reybrouck beschrijft helder de politieke ontwikkelingen vanuit Nederlands, Indonesisch en internationaal perspectief, om vervolgens met vele persoonlijke getuigenissen het beeld vanaf ‘de grond’ in te vullen. Deze herinneringen van veelal ongehoorde stemmen ontbreken te vaak in de Indonesische geschiedschrijving, en alleen die maken dit boek al een verrijking. Van Reybrouck sluit op begeesterde wijze af met de Bandung-conferentie van Afrikaanse en Aziatische landen in 1955. De ramificaties die het had in wereldwijde dekolonisatie bewegingen en de roep om universele gelijkwaardigheid klinken nog altijd hard door.

  5. 4 out of 5

    Floris

    Veel meesterwerkerder dan dit wordt het niet.

  6. 5 out of 5

    Suus

    Belangrijk boek. Deze geschiedenis zou integraal onderdeel van de Nederlandse Canon moeten zijn. Veel nieuwe dingen geleerd die ik eigenlijk gewoon had moeten weten!

  7. 5 out of 5

    Wouter

    Fantastisch overzicht van onafhankelijkheidstrijd van Indonesië en de kwalijke rol van Nederland in de geschiedenis ervan. De verhalen van gewone mensen zijn prachtig om te lezen en geven een goed beeld van die tijd.

  8. 5 out of 5

    David Roelofs

    Dat Neerlands ‘politionele acties’ een verhullende term zijn voor oorlogsmisdaden is bekend. Dat de jappenkampen wreed waren, behoort eveneens tot het collectief geheugen. Dat Indonesië goed was voor de handel van de Republiek in de zeventiende eeuw behoeft geen discussie. De ruwe, zachte schets die ik door middelbaar onderwijs en algemene kennis had over de geschiedenis van Indonesië en de relatie met Nederland is na het lezen van Van Reybroucks ‘Revolusi’ echter danig van kleur en perspectief Dat Neerlands ‘politionele acties’ een verhullende term zijn voor oorlogsmisdaden is bekend. Dat de jappenkampen wreed waren, behoort eveneens tot het collectief geheugen. Dat Indonesië goed was voor de handel van de Republiek in de zeventiende eeuw behoeft geen discussie. De ruwe, zachte schets die ik door middelbaar onderwijs en algemene kennis had over de geschiedenis van Indonesië en de relatie met Nederland is na het lezen van Van Reybroucks ‘Revolusi’ echter danig van kleur en perspectief voorzien. Niet eerder las ik een historisch werk dat het verleden zo helder en ingrijpend aan de lezer presenteert. Van Reybrouck vertelt chronologisch het verhaal van de archipel die inmiddels als Indonesië bekendstaat. Een naamgeving die menig Nederlander vermoedelijk zou willen vervangen door de term ‘Nederlands Indië’, gezien het schokkende feit dat uit een onderzoek afgenomen in 2019 blijkt dat de helft van onze bevolking trots is op het koloniale imperium en: ‘meer dan een kwart van de ondervraagde Nederlanders (26 procent) graag gewild [had] dat hun land nog steeds een overzees rijk had’ (19) Alleen al voor die groep sterkt dit boek tot sterke aanbeveling. Van Reybrouck verhaalt in kraakhelder proza over de expansiedrang van de VOC en de methodes die daarbij gebruikt werden. In 1621 blijkt dat het eiland Banda tegen de afspraken met de VOC in, toch nootmuskaat verkoopt aan derde partijen. J.P. Coen moordt bij wijze van represaille het hele eiland uit: ‘tussen de tien- en vijftienduizend mensen kwamen om en de vrijgekomen grond werd toegewezen aan VOC-beambten die hem lieten bewerken door duizenden vers geïmporteerde slaven. Vandaag bestaat daar een woord voor: genocide.’ (44) Het op deze wijze helder benoemen van gebeurtenissen uit de geschiedenis dient niet enkel tot beter begrip van het verhaal; het is ook een politieke daad. Tegen de Nederlandse traditie in om zwarte bladzijden uit de geschiedenis met eufemismen te overladen, noemt Van Reybrouck de beesten bij hun naam. De auteur betuigt zich verder een begenadigd verteller en didacticus. Aan de hoofdstukken over de kolonisatieprocessen in Indonesië, gaat een beschrijving over de ondergang van de Van der Wijck vooraf; een schip van de Koninklijke Paketvaart Maatschappij. Het schip zinkt en er vallen doden, afkomstig van ieder dek. Mensen die door de sterk hiërarchisch gestructureerde koloniale maatschappij elkaar nauwelijks tot niet ontmoeten, vinden plots hun dood in hetzelfde water. Van Reybrouck gebruikt de pakketboot als metafoor om uit te leggen hoe dek 1, 2 en 3 met elkaar omgaan, hoe en wanneer het mogelijk is om van dek te wisselen en op welke manier de politieke verhoudingen de hiërarchie herschikken. Dat een Indonesisch-Nederlandse tussen 1930 en 1950 nogal eens vast komt te zitten in de structuren van de opeenvolgende machthebbers Nederland, Japan, het KNIL, de Indonesische Republiek, wordt niet alleen door de uiteenzetting van historische gebeurtenissen duidelijk gemaakt, maar ook, verassend genoeg, door deze mensen zelf. Van Reybrouck noemt niet alleen man en paard in dit boek, maar laat talloze getuigen zelf aan het woord. Niet alleen is het ongelooflijk dat een historicus de moeite neemt om op de meest afgelegen plekken van de wereld (zoals het Nepalese hooggebergte) oud-militairen en ooggetuigen te interviewen, het is bovenal knap hoe hij deze getuigenissen weet te verweven in zijn genuanceerde vertelling van de geschiedenis. Een klokkenluider, deserteur en rabiate strijder van het KNIL komen aan het woord, Indiase, Javaanse, Amerikaanse en Japanse burgers en soldaten doen hun verhaal, evenals getuigen rond de kring van Soekarno en Hatta. Van Reybrouck neemt de moeite om hun getuigenissen te duiden en geeft zo inzicht in de complexiteit van de, vaak extreme, gebeurtenissen uit deze geschiedenis. Daarnaast hebben die vele namen die erbij waren en vertellen nog een ander effect: het vermenselijkt de geschiedenis. De vele duizenden slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de Indonesische vrijheidsstrijd worden even van hun abstracte cijfermatigheid ontdaan, wanneer iemand de feiten met eigen ervaringen invoelbaar maakt. In ’Revolusi’ vindt men naast een bloedstollend relaas over machtsstrijd, belangenpolitiek en historische gebeurtenissen van formaat, ook enige verhelderende inzichten. Van Reybrouck wil in zijn werk laten zien dat het hoofdstuk Indonesië meer is dan een aangelegenheid tussen Nederland en diens kolonie. Door nauwkeurig de mondiale spelers in de na-oorlogse Indonesische kwestie te volgen, krijgt de lezer een begrip van de ontwikkeling van de jonge VN, de start van dekolonisatie in Aziatische en Afrikaanse landen en de ontwikkeling van de vroege Europese Unie. Uit die historische processen wordt een belangwekkende conclusie getrokken. De elkaar opvolgende gebeurtenissen in de wereldwijde dekolonisatiegolf vanaf 1955 (de conferentie van Bandung) maken duidelijk waarom Europa zich na jaren van onwil en getreuzel plots wil verenigen. Uit behoudzucht van (Franse en Belgische) kolonies en angst voor de oprukkende machten elders in de wereld, trachten enkele Europese landen een eenheid te vormen: ‘Niet post-, maar laat-koloniaal denken lag aan de basis van Europa.’ (507) Van die tendens zijn we, getuige het laatste hoofdstuk, ook nog niet af. In een slotakkoord dat zo uit een roman afkomstig had kunnen zijn, vaart de auteur na een van zijn reizen in een prauw door een prachtig natuurgebied dat al begonnen is door menselijk handelen te verdwijnen. Het einde van een belangwekkende geschiedenis bevat een stevige overdenking die tot waarschuwing mag dienen: ‘Mijmeren tijdens het kabbelen: zelfs als we met het kolonialisme uit het verleden ooit helemaal in het reine zijn gekomen, hebben we nog steeds niets gedaan aan de dramatische manier waarop we de toekomst nu koloniseren. De mensheid neemt de komende eeuw in met dezelfde meedogenloosheid waarmee in vroeger tijden werelddelen werden toegeëigend. Kolonialisme is niet langer iets territoriaals maar temporeels; het ergste ligt misschien niet achter ons, maar vóór ons. Wij gedragen ons als de kolonisatoren van de toekomstige generaties, wij ontnemen hun hun vrijheid, hun gezondheid, misschien zelfs hun leven. We zadelen hen op met onszelf.’ (521) Een boek waar je ‘U’ tegen zegt. Absoluut vijf sterren.

  9. 5 out of 5

    Maarten De Leeuw

    De geschiedenis van Indonesië komt op een bijzondere manier tot leven door de enorme hoeveelheid ooggetuigen in het boek. Geen van alle partijen in het conflict komt er ongeschonden uit, maar de rol van Nederland in het vormen en misvormen van dit enorme land mag zeker niet vergeten worden. Echt een aanrader, ook al is de inhoud soms bizar grof.

  10. 4 out of 5

    Harmen

    Wat kan deze man schrijven. Zijn stelligheid wordt dan vanzelf vergeven. Door "de kleine man" in de geschiedenis aan het woord te laten en dit aan te vullen met een uitgebreid bronnenonderzoek ontstaat een uitgebreid en objectief verhaal over de Indonesische onafhankelijkheid incluis aanloop. Het laatste hoofdstuk past er wat mij betreft niet helemaal bij en kon me minder overtuigen. Knap dat hij een voor zowel Nederland als Indonesië zo'n beladen onderwerp zo helder en leesbaar heeft weten te b Wat kan deze man schrijven. Zijn stelligheid wordt dan vanzelf vergeven. Door "de kleine man" in de geschiedenis aan het woord te laten en dit aan te vullen met een uitgebreid bronnenonderzoek ontstaat een uitgebreid en objectief verhaal over de Indonesische onafhankelijkheid incluis aanloop. Het laatste hoofdstuk past er wat mij betreft niet helemaal bij en kon me minder overtuigen. Knap dat hij een voor zowel Nederland als Indonesië zo'n beladen onderwerp zo helder en leesbaar heeft weten te beschrijven.

  11. 5 out of 5

    Hans Luiten

    Echt een geweldig boek! In ruim 500 bladzijden schetst Van Reybroeck op een zeer overzichtelijke manier een meer dan onthutsend beeld van ons koloniaal verleden. Het blijft bizar hoe weinig wij in ons land stilstaan bij dat verleden, een verleden waarin we het op 2 na grootste koloniale rijk hadden. Een verleden vol amper besproken gruwelen.

  12. 4 out of 5

    Paul

    Ik vrees dat Van Reybrouck het straatje van veel Nederlanders die heimwee hebben naar de koloniale periode is ingewandeld. De 350 jaar beknellende en beklemmende, verschrikkelijke en moorddadige kolonisatie beslaat een kleiner aantal pagina's dan de 3,5 jaren (verschrikkelijke en moorddadige) Japanse invasie. Van het ... slechte toch iets te veel. Het boek mag dan we over de "revolusi" gaan, het dribbelt net iets te gemakkelijk om die drieëneenhalve eeuw heen. Heel veel aspecten van de kolonisati Ik vrees dat Van Reybrouck het straatje van veel Nederlanders die heimwee hebben naar de koloniale periode is ingewandeld. De 350 jaar beknellende en beklemmende, verschrikkelijke en moorddadige kolonisatie beslaat een kleiner aantal pagina's dan de 3,5 jaren (verschrikkelijke en moorddadige) Japanse invasie. Van het ... slechte toch iets te veel. Het boek mag dan we over de "revolusi" gaan, het dribbelt net iets te gemakkelijk om die drieëneenhalve eeuw heen. Heel veel aspecten van de kolonisatie zijn trouwens onderbelicht gebleven, bijvoorbeeld de missionering en de onderlinge strijd tussen katholieke en de evangelische missionarissen. En de manier waarop de Nederlandse administratie missionarissen mis/gebruikte om gebieden onder de knoet te krijgen (bijv. bij de Toraja op Sulawesi aan het begin van vorige eeuw, dus maar goed honderd jaar geleden). Of hoe er massaal werd gemoord, bijvoorbeeld de niets ontziende strijd op Aceh o.l.v. Hans Christoffel e.a. Maar uiteraard is Van Reybrouck een begenadigd auteur die de taferelen mooi schildert. In de (begeleidende) documentaire is hij net wel iets te veel "Kuifje in Azië" om een correct beeld van de geschiedenis neer te zetten. Overigens vond ik het op zijn minst neerbuigend om aan een Indonesiër die het Nederlands perfect beheerste te vragen of hij verstond wat "het hazenpad kiezen" betekende. Uiteraard begreep hij dat en hij gaf Van Reybrouck een koekje van eigen deeg. Al bij al, er viel toch wel wat meer te vertellen over "tempo doeloe".

  13. 4 out of 5

    Tomas Wallaert

    Monumentaal werk waarin internationale politiek en wereldgeschiedenis zowaar spannende lectuur zijn. Een waardig eerbetoon aan een vergeten Revolusi.

  14. 4 out of 5

    Willy Schuyesmans

    Een fenomenaal boek is dit! Tien jaar nadat David Van Reybrouck de dekolonisatiegeschiedenis van Belgisch Congo fileerde, heeft hij zich ditmaal op de Nederlandse kolonies geworpen, vooral dan op Indonesië. Vijf en een half jaar opzoekingswerk, vooral bij getuigen uit de eerste hand, heeft voor het eerst de geschiedenis van deze kolonies van naaldje tot draadje uitgeplozen. Dat de meeste van die getuigen eeuwelingen waren, of toch minstens flirtend met hun honderdste verjaardag, betekent dat hij Een fenomenaal boek is dit! Tien jaar nadat David Van Reybrouck de dekolonisatiegeschiedenis van Belgisch Congo fileerde, heeft hij zich ditmaal op de Nederlandse kolonies geworpen, vooral dan op Indonesië. Vijf en een half jaar opzoekingswerk, vooral bij getuigen uit de eerste hand, heeft voor het eerst de geschiedenis van deze kolonies van naaldje tot draadje uitgeplozen. Dat de meeste van die getuigen eeuwelingen waren, of toch minstens flirtend met hun honderdste verjaardag, betekent dat hij met zijn onderzoek geen minuut te verliezen had. Tal van zijn zegslieden hadden tegen het verschijnen van het boek al het tijdelijke met het eeuwige verwisseld. Van Reybrouck levert met Revolusi een prachtig staaltje van orale geschiedenis op. Denk vooral niet dat die oudjes niet meer weten waarover ze praten. De gebeurtenissen uit hun jeugd en hun adolescentie hebben ze haarfijn bewaard, tot in de kleinste details. Samengevoegd levert dit een gedetailleerd beeld op van zo'n dertig jaar geschiedenis, niet alleen van Nederland en Indonesië, maar ook van Japan, Groot-Brittannië en, zeg maar, van de hele wereld. Een geschiedenis waar ik ontzettend weinig van wist. Met alleen Multatuli en Jeroen Brouwers in mijn bagage, wist ik geen honderdste van wat zich bij die dekolonisatie had afgespeeld. Laat me het meteen maar zeggen: Nederland komt er bepaald niet mooi uit tevoorschijn. Maar toegegeven: ook België had niet zo'n fraai verleden in zijn kolonie. Het verschil lijkt me wel dat de gemiddelde Belg daar allang van overtuigd is, terwijl de Nederlanders - voor zover ik ze ken - nog altijd met veel trots terugdenken aan hun prachtig rijk van INSULINDE dat zich daar slingert om den evenaar, als een gordel van smaragd. Ze zwelgen vaak in nostalgie naar de VOC en hun Nederlands-Indië dat voor hen rijkdom en macht betekende. Vergeet dat dus maar: de meeste schokkende passages vond ik die over de oorlogsmisdaden, de moorden, verkrachtingen, martelingen en het massale geweld, bijvoorbeeld bij de campagne van Westerling op Sulawesi. Het ging om duizenden oorlogsmisdaden, vooral in de woelige jaren na de Tweede Wereldoorlog. De daders zijn vrijwel nooit gestraft, de Nederlanders niet, maar ook de Indonesiërs of de Japanners niet. Pas in 1969 getuigde Joop Hueting in een televisieuitzending van de VARA over wat hij met eigen ogen had gezien. Er ontplofte een bom in Nederland. Hij was een verrader en werd uitgescholden voor 'smerige lafbek' en 'slijmige verrader'. Veteranen die dat potje liever gesloten lieten, bedreigden hem en zijn kinderen. Een citaat uit een van die brieven: ‘Jou om zeep helpen, dat moet niet snel gebeuren, wij hebben zo onze eigen methoden.' Hueting had zijn beweringen echter zeer gedegen gedocumenteerd en beschikte over een groot archief terzake. Toen de storm was gaan luwen, sprak niemand er nog over en wentelden zijn landgenoten zich alweer in hun trots en hun heimwee. Schrijnend is dat Hueting kort voor zijn dood te horen kreeg dat het Nederlandse Instituut voor Oorlogsdocumentatie geen belang stelde in het verwerven van zijn omvangrijke documentatie. Verbijsterend! "De nalatenschap van de belangrijkste klokkenluider van naoorlogs Nederland kwam daardoor niet in het belangrijkste onderzoekscentrum voor oorlogsgeweld terecht, maar ligt te verkommeren op een particuliere zolder in Amsterdam" schrijft Van Reybrouck. Hueting stierf in 2018. Een tweede item uit het boek dat me zeer verraste was de nasleep van het Congres van Bandung in april 1955, het eerste mondiale congres waar het Westen niet welkom was. Amerika, Engeland, Frankrijk en natuurlijk ook Nederland bekeken dit gebeuren met de grootste argwaan, ondermeer omdat ook de Chinese Volksrepubliek was uitgenodigd en Nationalistisch China (Taiwan) niet. Meesmuilend zagen ze toe hoe het communisme zich viraal ingroef in de Derde Wereld. In geen tijd verspreidde de spirit of Bandung zich over de hele wereld. President Soekarno was bij toverslag een wereldleider geworden. De wereld zou nooit meer dezelfde zijn. Ook Europa niet trouwens. De Europese Unie ontstond als een reactie op wat er in die jaren na de oorlog in Afrika en Azië gebeurde. Ik hou er mee op. Je moet dit boek gewoon zelf lezen als je de wereldgeschiedenis in de decennia na de laatste Wereldoorlog in een breder perspectief wil zien dan het Westerse. Met dank aan David Van Reybrouck.

  15. 4 out of 5

    Rick Lindeman

    Ik heb lang getwijfeld over deze recensie, want ik heb tegenstrijdige gevoelens over dit boek. Aan de ene kant is het zoals velen hier op schrijven een geweldig spannend geschreven boek. Door het vele gebruik van oral histories vlieg je door de 500 pagina's heen. Van Reybrouck was zoals ie zelf ook benadrukt net op tijd. Vel van zijn bronnen zijn inmiddels overleden. Maar zoals wij allen weten zijn ooggetuigen verslagen alleen niet genoeg. Na 70 jaar is zijn veel herinneringen niet meer zo secuur. Ik heb lang getwijfeld over deze recensie, want ik heb tegenstrijdige gevoelens over dit boek. Aan de ene kant is het zoals velen hier op schrijven een geweldig spannend geschreven boek. Door het vele gebruik van oral histories vlieg je door de 500 pagina's heen. Van Reybrouck was zoals ie zelf ook benadrukt net op tijd. Vel van zijn bronnen zijn inmiddels overleden. Maar zoals wij allen weten zijn ooggetuigen verslagen alleen niet genoeg. Na 70 jaar is zijn veel herinneringen niet meer zo secuur. De schrijver heeft een indrukwekkende bibliografie aan het eind, maar vaak lijkt hij die alleen te gebruiken om zijn eigen beeld te staven, dan de verhalen te gebruiken om de bronnen te toetsen en in te kleuren. Het verhaal wordt zo belangrijker dan het historisch onderzoek. En dat roept de vraag of het boek een journalistiek of een academisch werk moet zijn. Een bundel van goede verhalen maakt nog geen goed boek. Toch is het een belangrijk boek. Voor veel Nederlanders - er is zelfs een TV serie - zal het een eyeopener zijn. Getuige de impact die 'Congo', zijn eerdere boek over de Belgische kolonie, had, zal het ook hier het debat aanwakkeren. Als buitenstaander is hij bovendien in staan om mensen als Poncke Princen - die de kant van de republiek koos - ook heel natuurlijk in het verhaal te plaatsen. Maar als buitenstaander lijkt Van Reybrouck juist ook een soort Indische Basissaus te missen. De Indische Nederlanders die ik er over sprak ergerden zich als zaken als dat Van Reybrouck Trassie over de rijst gooide. Ook belicht hij het leven in Batavia bijna alleen door de lens van Meester en Horige, terwijl er natuurlijk een hele complexe samenleving was ontstaan in die 350 jaar. Het krachtigst is Van Reybrouck als hij verhalen van buiten de Nederlandse en Indonesische wereld erbij haalt. De verhalen van de Nepalese Gurkhas en Japanse achtergebleven militairen zijn in de eerdere literatuur vaak buiten beschouwing gebleven en kleuren de internationale kant van het verhaal. Het provincialisme van het Nederlandse beleid weet hij goed te schetsen, zonder echt vilein te worden. Het onvermogen om geopolitiek te denken zal ook de volger van de hedendaagse politiek richting bijvoorbeeld China bekend voorkomen. Toch is het ook hier ongebalanceerd: het "ontstaan van de moderne wereld" blijkt te bestaan uit één (wel epische) conferentie in Bandung. Hert boek kan ook nog een goede eindredacteur gebruiken. Er staan rare taalfouten en verkeerde verwijzingen in. Het lijkt was gehaast uitgebracht (op tijd voor de TV serie?). Voor een prijzig hardcover boek verwacht je bovendien meer kaartmateriaal (en als de tekst naar Buitenzorg verwijst, dan is het handig dat er geen Bogor staat). Ik las de tweede druk, dus ze hebben al een kans gehad om het te verbeteren zou je zeggen. Het boek is als gezegd belangrijk, omdat het veel mensen echt aan het denken zal zetten over hoe de dekolonisatie ging. Als het 40 jaar geleden was geschreven had het zelfs veel pijn kunnen voorkomen. Maar juist daarom is het zo jammer dat het boek dat een grote impact zal hebben op een doelgroep die nog altijd een romantisch beeld van 'ons Indië' overkomt als niet af, en ongebalanceerd.

  16. 4 out of 5

    Michel

    Het moment dat ik het uitgelezen had, vond ik het bijzonder enorm zeer zeer goed. Met een dag afstand, ben ik wat gemengder. Ik was ontroerd op het einde, en over het algemeen onder de indruk. Er waren ook wel momenten dat ik vond dat het allemaal wat sneller mocht gaan. Van Reybrouck doet veel met oral history en interviews, wat bijzonder fijn is: talloze interviews met honderdjarigen, van Nederland over Indonisië tot Japan en zelfs in Nepal. Maar er waren ook wel momenten dat ik het gevoel had d Het moment dat ik het uitgelezen had, vond ik het bijzonder enorm zeer zeer goed. Met een dag afstand, ben ik wat gemengder. Ik was ontroerd op het einde, en over het algemeen onder de indruk. Er waren ook wel momenten dat ik vond dat het allemaal wat sneller mocht gaan. Van Reybrouck doet veel met oral history en interviews, wat bijzonder fijn is: talloze interviews met honderdjarigen, van Nederland over Indonisië tot Japan en zelfs in Nepal. Maar er waren ook wel momenten dat ik het gevoel had dat het enorm interessant moet geweest zijn voor de auteur zelf, maar dat ik de toegevoegde waarde niet echt zag (die mensen in Nepal, om maar iets te zeggen). En er waren ook momenten dat ik de indruk had dat die mensen wel heel hard op hun woord geloofd werden.

  17. 4 out of 5

    Peter Vanwijnsberghe

    In ‘Revolusi’ doen poffertjes dienst als madeleines: terwijl David Van Reybrouck in een rusthuis in Noord-Holland ‘op een lauwe deegbal’ kauwt, ontvouwen zich voor hem en voor ons als lezer grootse gebeurtenissen op het wereldtoneel. Het spreekt voor Van Reybrouck als auteur (ik wil eigenlijk zeggen als mens) dat hij erin slaagt om via broze getuigenissen een samenhangend en inzichtelijk boek te schrijven over zo’n complex thema.

  18. 4 out of 5

    Dees

    Ontzettend levendig, meeslepend relaas van een complex verhaal, fantastisch geschreven en ondanks het voor vele Indische Nederlanders bekende en pijnlijke thema, verteld met een weidse blik en frisse benadering, deze keer vanuit het Indonesische gezichtspunt en met veel oog voor de vele blinde vlekken van Nederland. Aanrader!

  19. 5 out of 5

    Lieke Ter Horst

    Wat een fantastisch boek! Bij de lerarenopleiding geschiedenis geen enkel college gehad over Nederlands-Indië. Schande. Dit boek geeft een zeer compleet beeld over de (recente) geschiedenis van Nederlands-Indië en het latere Indonesië. Eyeopener en aanrader!

  20. 5 out of 5

    Braekeveldt

    Influenced by the fact that I went to Indonesia during 4 years every two weeks for a couple of days out of Singapore....this book is so well written and shows indeed the struggle towards freedom and the atrocities that took place on both sides to reach independence.

  21. 4 out of 5

    Ruben Lentz

    Het perfecte geschiedenisboek.Goede balans tussen ooggetuigenissen en uiteenzetting, duidelijke relaties worden gelegd zonder al te veel te insinueren en boordevol bruikbare inzichten waarom de wereld er uit ziet zoals hij er uit ziet.

  22. 5 out of 5

    Maaike Blok

    Onwaarschijnlijk goed boek, waarbij de koloniale schellen je van de ogen vallen.

  23. 4 out of 5

    Fransien Vandeweghe

    This review has been hidden because it contains spoilers. To view it, click here. 4,5 sterren!

  24. 5 out of 5

    Alex Cappaert

    Grandioze geschiedenis!

  25. 4 out of 5

    Matthijs

    Ambitieus boek dat een broodnodig licht schijnt op een 'vergeten' dan wel bewust bedekt deel van de Nederlandse geschiedschrijving. Gaat ten onder aan zijn ambitie om zowel de gewone man aan het woord te laten door oral histories op te tekenen, 'objectieve,' voor zover dat mogelijk is, (politiek-militaire) geschiedschrijving te doen, cultuur-sociologische ontwikkelingen te ontrafelen, beschrijven en duiden, en als kers op de taart een hedendaags oordeel te vellen over al deze zaken. Wat dat betr Ambitieus boek dat een broodnodig licht schijnt op een 'vergeten' dan wel bewust bedekt deel van de Nederlandse geschiedschrijving. Gaat ten onder aan zijn ambitie om zowel de gewone man aan het woord te laten door oral histories op te tekenen, 'objectieve,' voor zover dat mogelijk is, (politiek-militaire) geschiedschrijving te doen, cultuur-sociologische ontwikkelingen te ontrafelen, beschrijven en duiden, en als kers op de taart een hedendaags oordeel te vellen over al deze zaken. Wat dat betreft had een gedetailleerder verslag van al deze oral histories, met een begeleidende duiding, doeltreffender geweest in lijn met de insteek van het boek. Een boek over de vrijheidsstrijd van Indonesië dat uiteindelijk wel heel veel over het blokkeren van die vrijheidsstrijd door Nederland gaat. Begrijpelijk, want zoals de auteur ook meerdere keren schetst was de Indonesische situatie verre van eenduidig, maar desalniettemin ook teleurstellend door het stelligheid waarmee zaken dan toch door hem worden beschreven. Behalve gedetailleerde beschrijvingen van ongemeen op eliteniveau tussen Sjahrir, Soekarno en Hatta en een korte beschrijving van de Darul Islam, blijft veel onduidelijk op 'dek 2 en 3', zoals Van Reybrouck het typeert. Dit is een boek dat decennia geleden al geschreven had moeten worden, toen vele daadwerkelijke(!) (getuigen die als peuter getuige ware van een jong overleden vader of moeder kunnen je natuurlijk weinig nieuw historisch inzicht verschaffen) ooggetuigen nog in leven waren. Dat mag de Nederlandse overheid maar ook een generatie aan Nederlandse geschiedschrijvers aangerekend worden.

  26. 5 out of 5

    Jacques Thielen

    Van Reybrouck heeft een prachtig monument gemaakt waarin echte mensen de hoofdrol spelen in een voor Nederland belangrijk deel van de geschiedenis. Het koloniale verleden, de bezetting tijdens de tweede wereld oorlog en de houding van Nederland ten opzicht van haar (voormalige) kolonie krijgt op een uitgebalanceerde manier een plaats in het boek. Opmerkelijk is het niet veroordelende karakter van het boek. Daar staat tegenover dat de geschiedenis zoals hier beschreven, voor zich spreekt en dat N Van Reybrouck heeft een prachtig monument gemaakt waarin echte mensen de hoofdrol spelen in een voor Nederland belangrijk deel van de geschiedenis. Het koloniale verleden, de bezetting tijdens de tweede wereld oorlog en de houding van Nederland ten opzicht van haar (voormalige) kolonie krijgt op een uitgebalanceerde manier een plaats in het boek. Opmerkelijk is het niet veroordelende karakter van het boek. Daar staat tegenover dat de geschiedenis zoals hier beschreven, voor zich spreekt en dat Nederland in de drie de fases die aan bod komen, zeker in de ogen van nu, een slecht figuur slaat. Reybrouck heeft met dit boek een prachtig, lezenswaardig en innemende opvolger van Congo geschreven.

  27. 4 out of 5

    Irene

    Vijf sterren met een uitroepteken. Knap dat je zo mooi kunt schrijven, zoveel informatie weet te vergaren en het zo deskundig tot een overzicht kunt vlechten. Je loopt als het ware mee op de jalan Asia- Afrika, zwemt door de baai van Ambon en trekt door de Bergen en bossen van mid Java. Maar nu met kennis van wat heeft plaatsgevonden. Nooit zo duidelijk geweest. Wat mooi dat hij nog zovelen heeft gesproken. Bij zijn epiloog twijfel ik of ik moet denken aan de eindeloze plantages van noord Sumatr Vijf sterren met een uitroepteken. Knap dat je zo mooi kunt schrijven, zoveel informatie weet te vergaren en het zo deskundig tot een overzicht kunt vlechten. Je loopt als het ware mee op de jalan Asia- Afrika, zwemt door de baai van Ambon en trekt door de Bergen en bossen van mid Java. Maar nu met kennis van wat heeft plaatsgevonden. Nooit zo duidelijk geweest. Wat mooi dat hij nog zovelen heeft gesproken. Bij zijn epiloog twijfel ik of ik moet denken aan de eindeloze plantages van noord Sumatra of juist aan de nacht over Gilii kondo . Ik ben bang dat het het eerste is. Laten we nadenken met z’n allen; dit niet doen, dit niet willen! Prachtige maar verdrietige toevoeging dit naschrift.

  28. 5 out of 5

    Niels Kastelein

    5 sterren voor het enorme onderzoek en de toegankelijkheid van dit werk. En goed dat de schijnwerper op deze lelijke geschiedenis wordt gezet. Vele zaken worden helaas (soms in dezelfde alinea) meermaals herhaald/geparafraseerd, wat het weliswaar begrijpelijk maakt maar ook langdradig.

  29. 5 out of 5

    Kees van Duyn

    Als cultuurhistoricus en archeoloog werkte David van Reybrouck mee aan een aantal tentoonstellingen over de menselijke evolutie en verrichtte hij onderzoek naar onder andere de geschiedenis van de Belgische archeologie. Hij is tevens bekend als schrijver van essays, proza, poëzie en theater. Zijn grootste succes was het in 2010 verschenen Congo: een geschiedenis, een verhaal over slavernij en kolonialisme in Belgisch-Congo. Voor dit boek ontving hij een aantal prijzen, waaronder de AKO Literatuu Als cultuurhistoricus en archeoloog werkte David van Reybrouck mee aan een aantal tentoonstellingen over de menselijke evolutie en verrichtte hij onderzoek naar onder andere de geschiedenis van de Belgische archeologie. Hij is tevens bekend als schrijver van essays, proza, poëzie en theater. Zijn grootste succes was het in 2010 verschenen Congo: een geschiedenis, een verhaal over slavernij en kolonialisme in Belgisch-Congo. Voor dit boek ontving hij een aantal prijzen, waaronder de AKO Literatuurprijs. Eind 2020 verscheen Revolusi, waarin het kolonialisme in Nederlands-Indië en het ontstaan van de Republiek Indonesië besproken wordt. Van Reybrouck heeft maar liefst vijf jaar lang aan Revolusi gewerkt. Hiervoor reisde hij af naar talloze landen en sprak met bijna tweehonderd mensen, waaronder een aantal nog levende getuigen van de onafhankelijkheidsstrijd die jarenlang geduurd heeft. Dat de auteur er zijn tijd voor genomen heeft, is goed te merken. Uit alles blijkt namelijk dat zijn research bijzonder grondig was: naast zijn interviews met een groot aantal mensen heeft hij een aanzienlijke hoeveelheid boeken, documenten, nieuwsberichten en andere teksten doorgenomen. Dit heeft zonder meer zijn vruchten afgeworpen, want behalve dat het een goed gedocumenteerde geschiedenis is over de totstandkoming van de Republiek Indonesië, is het ook een boek waarin naar voren komt met welke verschrikkingen de bevolking van het land door de eeuwen heen te maken heeft gehad. Na een korte inleiding waarin de auteur het vergaan van s.s. Van der Wijck in 1936 beeldend beschrijft, gaat hij verder met een kort verslag van enkele aanslagen die op 14 januari 2016 plaatsvonden, net op het moment dat hij zich in een hotelkamer in Jakarta bevond. Deze voorvallen zijn in zekere zin illustratief voor de explosieve staat waarin het huidige Indonesië en hoofdzakelijk het voormalige Nederlands-Indië zich bevonden heeft. Een situatie die ruim vier eeuwen geleden begon en waar pas vijfenzeventig jaar geleden een einde aan kwam, hoewel er in de eerste jaren na het bekrachtigen van de onafhankelijkheid van het land nog regelmatig ongeregeldheden en oorlogshandelingen voorkwamen. In zo goed als chronologische volgorde neemt Van Reybrouck de lezer mee van het jaar 1605 naar 1950 en enkele jaren later. Hij bespreekt de opkomst en ondergang van de VOC, maar ook de verhandeling in slaven waar deze onderneming zich eeuwenlang mee bezighield. Ook het zowel toen en vooral tegenwoordig omstreden optreden van Jan Pieterszoon Coen blijft niet onbesproken. De auteur besteedt veel aandacht aan de Tweede Wereldoorlog. Niet geheel ten onrechte, want de Japanse bezetting is van grote invloed geweest op de dekolonisatie van het eilandenrijk. Hoewel ook de Japanners voor veel gruwelijkheden verantwoordelijk waren, maakten ze wel een eind aan de Nederlandse overheersing. De twee politionele acties die na de oorlog plaatsvonden, blijven eveneens niet onderbelicht. Dit geldt ook voor de rol van kapitein Raymond Westerling; al dan niet in opdracht heeft hij heus schrikbewind gevoerd. Hoewel een groot deel van Revolusi historische feiten betreft, iets waarover in veel andere boeken natuurlijk ook al geschreven is, voegt de auteur wel degelijk wat toe met de talloze gesprekken die hij onder andere met getuigen of familieleden van overledenen heeft gevoerd. De passages die hiervan in het boek opgenomen zijn – het betreft de periode vanaf het begin van de Eerste Wereldoorlog – zorgen ervoor dat de verhalen die zij te vertellen hadden gaan leven. Dit zijn dan niet alleen de verhalen van de Indonesiërs, maar ook die van Japanners en Nederlanders. Het is goed en minstens zo interessant dat Van Reybrouck het van twee kanten belicht. Zo kan iedereen zich een eigen mening over deze langdurige geschiedenis vormen. De auteur sluit het boek af met een bibliografisch essay, waarin hij per hoofdstuk vertelt welke bronnen hij heeft geraadpleegd. Leuk om te weten, maar aan het eigenlijke doel van het boek voegt het niet veel toe. Desondanks is Revolusi een buitengewoon toegankelijk, boeiend en bovenal indrukwekkend boek over een van de zwartste perioden uit de Nederlandse geschiedenis.

  30. 4 out of 5

    Erik

    Een spannend geschreven geschiedenis van het Nederlands kolonialisme in Azië. Werkelijk indrukwekkend hoe Van Reybrouck zich niet alleen op literatuuronderzoek baseert, maar vooral ook op de vele gesprekken met ooggetuigen die hij opzocht in Indonesië, Nepal, Japan en dichter bij huis, in Nederland. Nog net op het nippertje, want het gaat om 90-plussers, waarvan toch behoorlijk wat mensen het verschijnen van het boek niet meer hebben meegemaakt. Of het geheugen altijd goed gewerkt heeft weet ik Een spannend geschreven geschiedenis van het Nederlands kolonialisme in Azië. Werkelijk indrukwekkend hoe Van Reybrouck zich niet alleen op literatuuronderzoek baseert, maar vooral ook op de vele gesprekken met ooggetuigen die hij opzocht in Indonesië, Nepal, Japan en dichter bij huis, in Nederland. Nog net op het nippertje, want het gaat om 90-plussers, waarvan toch behoorlijk wat mensen het verschijnen van het boek niet meer hebben meegemaakt. Of het geheugen altijd goed gewerkt heeft weet ik niet, want op p.199 vertelt Pratomo dat hij als gevangene in Kamp Vught in 1943 voor Philips transistors in elkaar moest zetten. Dat is vreemd als je bedenkt dat de Amerikaanse regering pas in 1951 toestond om licenties voor de productie van de in 1947 door Bell uitgevonden transistors aan bedrijven in NAVO-landen te verlenen. Maar dit doet niet af aan het indrukwekkende werk, dat voor mij toch weer meer inzicht gaf in onze niet zo mooie vaderlandse geschiedenis. Ik zal toch met een ander gevoel door het Gerbrandypark in Amsterdam fietsen. Of door de Indische buurt. Een woord van lof voor de uitvoering van het boek, met name het gebruikte papier, dat het mogelijk maakt dat het boek met 638 pagina's niet dikker is dan 43,5 mm (inclusief kaft) en goed openslaat. Vergelijk dat eens met het 5,5 mm dikkere en 150 g zwaardere "De meeste mensen deugen" dat ruim honderd pagina's minder telt.

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...
We use cookies to give you the best online experience. By using our website you agree to our use of cookies in accordance with our cookie policy.